Wednesday, March 11, 2009
Thursday, March 5, 2009
സംഘബലം കൊണ്ടെഴുതാനാവുമോ?
ശ്രീ. മേഘനാദന് 'ജ്വാല' മാസികയില് എഴുതിയ ഒരു ലേഖനം - 'എഴുത്തുകാര് അമ്മയെ കണ്ടു പഠിക്കുക' (വിപരീത വിചാരം - ജ്വാല മാസിക, ഫെബ്രുവരി,2009)
അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു - "അദ്ധ്വാനിക്കുന്നു എന്നവകാശപ്പെടുന്ന ഒരുമാതിരിപ്പെട്ടവര്ക്കെല്ലാം സംഘടനയുണ്ടെന്ന് കേള്ക്കുന്നു. പിച്ചക്കാര്ക്ക് സംഘടനയുണ്ടോ എന്നന്വേഷിച്ചപ്പോള് ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത് അവര്ക്കുമുണ്ട് സംഘടന എന്നാണ്.....' ശ്രീ. മേഘനാദന്റെ അഭിപ്രായത്തില് ഈ ഭൂമിമലയാളത്തില് സംഘടനയില്ലാത്തവര് കളളന്മാരും എഴുത്തുകാരും മാത്രമാണ്.സിനിമക്കാര്ക്ക് രണ്ടു സംഘടനയുണ്ട് - 'അമ്മ' യും 'മാക്ട' യും. ഇത് രണ്ടും കീരിയും പാമ്പും പോലെയാണെന്നത് വേറെ കാര്യം. ശ്രീ. മേഘനാദന്റെ എഴുത്തുകാരെ കുറിച്ചുളള വാക്കുകള് സംഗ്രഹിച്ചാല് കിട്ടുന്നത് അവര് വെറും 'കൂലിക്കാര്' മാത്രമാണെന്നതാണ്. സിനിമക്കാര് അതെന്നോ ആയിക്കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഇവിടെ നല്ല സിനിമകള് പിറക്കാത്തതും! വമ്പന് സ്രാവുകള് പോലും സിനിമയില് കൂലിക്കാരാണ്. അവര്ക്ക് കൂലികൊടുത്ത് സിനിമാ 'വ്യവസായം' പൊളിയുകയാണെങ്കില് അതിലെന്ത് അത്ഭുതം? അതുകൊണ്ടുതന്നെ തിയേറ്ററുകളില് എത്തുന്നത് തട്ടുപൊളിപ്പന് സിനിമകളും. പൊതുജനം ഈ സിനിമകളെ ബഹിഷ്കരിച്ചെങ്കില് അവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമുണ്ടോ? നമ്മുടെ സൂപ്പര്സ്റ്റാറുകള് എന്നാണ് സെലക്റ്റീവ് ആവുക? മക്കള്ക്കും അവരുടെ മക്കള്ക്കും പിന്നെയുള്ള മക്കള്ക്കുമുള്ളതൊക്കെ അവര് സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഇവരൊക്കെ കൊച്ചുകുട്ടികളായ നടിമാരുടെ ഹീറോ അയി അഭിനയിക്കുമ്പോള് അവര്ക്കില്ലാത്ത നാണം കാണുന്ന പ്രേക്ഷകര്ക്ക് ഉണ്ടാവുന്നു. ഇനി ഇവര്ക്കിടയില് അവശ കലാകാരന്മാര് ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളു.പലര്ക്കും കിട്ടേണ്ടത് ചിലര്മാത്രം കൈടക്കിയാല് ബാക്കിയുള്ളവര് അവശന്മാരായി തീരുമെന്നത് ലോകനീതിയാണ്. ഇതിനെതിരെയാണ് നിര്മ്മാതക്കളും സംവിധായകരും മറ്റു അണിയറ ശില്പികളും സംഘം ചേരേണ്ടത്. അങ്ങിനെ ചെയ്താല് ഇവിടെ നല്ല സിനിമകള് ഉണ്ടാവും. അത് കാണാന് ജനങ്ങളെ കിട്ടും. മുടക്കുമുതലും ലാഭവും തിരിച്ചുകിട്ടുകയും ചെയ്യും. ഏതൊരു കാര്യത്തിലും commitment (അര്പ്പണ മനോഭാവം) എന്നൊരു സാധനമുണ്ട്. അതില്ലാത്തവര് ചെയ്യുന്ന സൃഷ്ടികള്ക്ക് ആഴവും സൌന്ദര്യവും കുറവായിരിക്കും. ഇത് സിനിമക്കാര്ക്കും ബാധകമാണ് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നമുക്ക് നല്ല സിനിമകള് കിട്ടാറുണ്ട്. നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്നതു പോലെ. പക്ഷെ, അതൊന്നും ഈ കൂലിത്തൊഴിലാളികള് ചെയ്യുന്നതല്ല എന്നുകൂടി ഓര്ക്കണം അടുത്തിടെയാണ് "സ്ലം ഡോഗ് മില്യണയറി" ന് ഓസ്കാര് അവാര്ഡ് ലഭിച്ചത്. മാധ്യമങ്ങള്ക്ക് ആഘോഷിക്കാന് മറ്റൊരു പുരം കൂടി! എന്നാലും സന്തോഷമുണ്ട് - റഹ്മാനും റസൂലിനും അവാര്ഡുകള് ലഭിച്ചതില്. പക്ഷെ, ഇതൊരു ഇന്ത്യന് സിനിമയല്ലെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. ഇതിന്റെ നിര്മ്മാതാവും സംവിധായകനും ഭാരതീയരല്ല. ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ച് എന്ത് കാണിക്കാനും ആരാണ് ഇവര്ക്കൊക്കെ അധികാരം കൊടുത്തത്. നമുക്ക് വിശ്വോത്തര സിനിമകളും സംവിധായകരുമുണ്ട്. അവര്ക്കെന്തുകൊണ്ട് ഓസ്കാര് ലഭിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 'ഒസ്കാര്' സിനിമയുടെ അവസാന വാക്കല്ല. ഇനി എഴുത്തുകാരുടെ കാര്യം. അവര്ക്കുമുണ്ടായിരുന്നില്ലേ ഒരു സഹകരണ പ്രസ്ഥാനവും അവരുടെ പുസ്തകങ്ങള് വിറ്റഴിക്കാനുള്ള വില്പനശാലയും? അതിനെന്തു സംഭവിച്ചു?മുന്പെ പോയവരുടെ ഏതൊരു പ്രയത്നത്തെയും അംഗീകരിക്കാനുള്ള ഒരു സന്മനസ്സ് പിന്പേ വരുന്നവര്ക്കുണ്ടായിരിക്കണം. അതില്ലാത്തിടത്തോളം കാലം ചെയ്ത പ്രയത്നങ്ങളൊക്കെ വിഫലമാകുകയെ ചെയ്യൂ.എഴുത്തുകാര്ക്ക് രാഷ്ട്രീയമാവാം. പക്ഷെ, തൊഴുത്തില്കുത്ത് അരുത്. നല്ല പുസ്തകങ്ങള് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാല് അത് വാങ്ങാനും വായിക്കാനും ആള്ക്കാരുണ്ടാവും. എഴുത്തുകാരുടെ ഏത് ചവറും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന് തയ്യാറായാല് ആ പ്രസിദ്ധീകരണശാലക്ക് താഴു വീഴാന് അധിക സമയമൊന്നും വേണ്ടി വരില്ല. അതിന് എത്ര അംഗബലവും സംഘബലവും ഉണ്ടായാലും ശരി. ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണക്കാര് എഴുത്തുകാര്ക്ക് പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്നില്ല എന്നുള്ള പരാതിയില് കഴമ്പില്ലാതില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും തുടക്കക്കാര്ക്ക്. പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്ക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങള്ക്കും കാശുണ്ട്, ഒന്നൊഴിച്ച്. എഴുത്തുകാരന്റെ പ്രതിഫലം. അതില് മാത്രം അവര് പിശുക്ക് കാണിക്കുന്നു എന്നുള്ളത് ഏറെക്കുറെ ശരിയുമാണ്. എന്തിന് പുതിയ എഴുത്തുകാര്ക്ക് ഒരു കോംപ്ലിമെന്റ് കോപ്പിപോലും അയക്കാന് നമ്മുടെ ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളില് പലതും മടി കാണിക്കുന്നു.അതുകൊണ്ട്തന്നെയാണ് സര്ഗ്ഗ സൃഷ്ടി നടത്തുന്നവര്ക്ക് സ്ഥിരമായ ഒരു വരുമാനമാര്ഗം ആവശ്യമായി വരുന്നതും. പ്രത്യേകിച്ചും എഴുതികിട്ടുന്ന കാശുകൊണ്ട് ജീവിക്കാമെന്ന് ഒരു തുടക്കക്കാരനും വ്യാമോഹിക്കരുത്. അത് നടക്കാത്ത കാര്യമാണ് - ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം മലയാളത്തിലെങ്കിലും. പണ്ടൊരിക്കല് എം.ടി, പുനത്തില് കുഞ്ഞബ്ദള്ളയോടു പറഞ്ഞ വാക്കുകള് ഇവിടെ ഓര്മ്മയില് നിന്ന് എടുത്തു എഴുതുന്നു - ആദ്യംസ്വന്തമായി ഒരു മേല്വിലാസമുണ്ടാക്കുക. കല ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കില് അത് ഞാന് പുറത്തെടുത്തോളാം. ഈ ഉപദേശം എല്ലാ എഴുത്തുകാരും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. സ്വന്തമായി മേല്വിലാസമില്ലെങ്കില് ആദ്യം മുട്ടുന്നത് സ്വന്തം അന്നം തന്നെയാണ് എഴുത്ത് main stream ആയി എടുത്താല് അതിന് ആദ്യം വേണ്ടത് ഒരു God Father ആണ്. ലബ്ധ പ്രതിഷ്ഠ നേടിയ പലര്ക്കും അതുണ്ടായിരുന്നു എന്നുള്ളത് വാസ്തവം. അതില്ലാത്തവര് പിച്ചക്കാര്ക്ക് സമം. ശ്രീ. മേഘനാദന്റെ ലേഖനത്തിലെ വക്കുകള് - " പുനത്തില് കുഞ്ഞബ്ദുള്ള മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില് എഴുതീയ ലേഖനത്തിലെ ഒരു ഭാഗം ഓര്മ്മ വന്നു. നിരൂപകനായ എ.ഷണ്മുഖദാസിനെക്കുറിച്ചാണ്. ചപ്രത്തലമുടിയും വലിയ പോക്കറ്റോടുകൂടിയ മുഷിഞ്ഞ കുപ്പായവും നിലത്തിഴയുന്ന മുണ്ടുമായി ചെരിപ്പിടാതെ മാതൃഭൂമിയുടെ ഓഫീസില് എം.ടി യെ കാണാനെത്തിയതായിരുന്നു ഇംഗ്ലീഷ് ട്യൂട്ടറായ ഷണ്മുഖദാസ്. അദ്ദേഹം എസ്.കെ.നായരുടെ മലയാളനാട് വാരികയില് പ്രൌഡഗംഭീരങ്ങളായ ലേഖനങ്ങള് എഴുതിയത് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അല്ബേര് കാമുവിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹമെഴുതിയ ഒരു വിശിഷ്ട ലേഖനത്തിന്റെ ഓര്മ്മ ഇപ്പോഴും ഇതെഴുന്നയാളുടെ ഓര്മയിലുണ്ട്. 120 ക. തുച്ഛശമ്പളം പറ്റുന്ന ജോലിക്കാരനായിരുന്നു പ്രതിഭാശാലിയായ ആ എഴുത്തുകാരനെന്ന് പുനത്തില് കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടെ ലേഖനത്തില്നിന്നാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. വിഷമമുളവാക്കിയ കാര്യം അതല്ല. സ്വന്തമായി പുസ്തകങ്ങള് വാങ്ങാന് പണമില്ലാത്തതിനാല് ഒരു പരിചയക്കാരന് നടത്തുന്ന പുസ്തകക്കടയില് പോയിരുന്നാണ് ഷണ്മുഖദാസ് പുസ്തകങ്ങള് വായിച്ചുതീര്ത്തിരുന്നതത്രെ!" പണമില്ലാത്തവന് പിണം തന്നെ ഇതിനോടനുബന്ധിച്ച് വായിക്കേണ്ട മറ്റൊരു ലേഖനവും കൂടിയുണ്ട് ജ്വാലയുടെ ഈ ലക്കത്തില്. ശ്രീ. ഇ.പി.അച്ചുതന്കുട്ടി എഴുതിയ "സാഹിത്യ ലോകത്തെ വയലന്റ് ക്രിട്ടിക്". ശ്രീ. എം.കൃഷ്ണന് നായരെക്കുറിച്ചാണ് ഈ ലേഖനം. അതിലെ കുറച്ചു ഭാഗങ്ങള് വായിച്ചാലും - "സാധാരണ വ്യക്തികള്ക്കു പോലും സാഹിത്യാവബോധമുണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു കൃഷ്ണന് നായരുടെ രചന ശൈലി. എന്നാല് 'സാഹിത്യവാരഫലം' എന്ന കോളത്തിലൂടെ ഏറെ പേരുടെ അപ്രീതിക്ക് പാത്രമായ വ്യക്തികൂടിയാണ് അദ്ദേഹം." പ്രൊഫസര്.എം.കൃഷ്ണന് നായരെക്കുറിച്ച് ശ്രീ. കെ.പി.അപ്പനുണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ചപ്പാട് ഇവിടെ വളരെ പ്രസക്തമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് ശ്രീ. വി.ബി.സി.നായര് "വ്യക്തിയും ജീവിതവും എന്ന ലേഖനത്തില് (കലാകൌമുദി, ഡിസംബര്, 28, 2008) ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു - "പ്രൊഫസര് എം.കൃഷ്ണന് നായരെ ക്കുറിച്ചുള്ള കെ.പി.അപ്പന്റെ വിലയിരുത്തല് അന്ന് എസ്.ഗുപ്തന് നായരെപ്പോലുള്ളവര്ക്ക് സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. 'സാഹിത്യവാരഫല' ത്തെക്കുറിച്ച് അതിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് കെ.പി.അപ്പന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ശ്രദ്ധിക്കുക. എം.കൃഷ്ണന് നായരുടെ വേര്പാട് സൃഷ്ടിച്ച ശൂന്യത അളന്ന് മാറ്റാന് കഴിയാത്ത വിധം വലുതാണെന്ന ആമുഖത്തോടെ അപ്പന് എഴുതി : 'നമ്മുടെ ഓരോ ആഴ്ചയേയും വിശുദ്ധമാക്കുന്ന വായന അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ഒരു വിപരീത സൌന്ദര്യത്തിലേക്ക് പോവുകയാണ്. അദ്ദേഹം brilliantly malicious ആയിരുന്നു. സാഹിത്യവാരഫലം brightly malicious ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണത് വിജയിച്ചത്'............അടുത്തകാലത്ത് ചാത്തനൂര് മോഹന്റെ ഒരു ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി സാഹിത്യവാരഫലത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതുകൂടി ഇവിടെ കൂട്ടിച്ചേര്ക്കട്ടെ - 'ആ വിപുലമായ പുസ്തക പരിചയം എന്നെ എപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ദിവാസ്വപ്നം കൊണ്ട് പകലും, ഉറക്കം കൊണ്ട് രാത്രിയും പൂര്ത്തിയാക്കുന്ന നമ്മുടെ പല എഴുത്തുകാരില്നിന്നും അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്തനാണ്' അങ്ങനെയുള്ള വ്യത്യസ്തനായ എം.കൃഷ്ണന് നായരോട് മലയാളി നീതികാട്ടിയോ? ഇല്ലെന്നാണ് മനസ്സിലാവുന്നത്. ശ്രീ. ഇ.പി.അച്യുതന്കുട്ടിയുടെ വാക്കുകള് - "അമ്പതു ലക്ഷത്തിനുമേല് വിലവരുന്ന പുസ്തകശേഖരത്തിന്, കൃഷ്ണന് നായരുടെ മരണശേഷം കേരള സര്ക്കാര് വിലയിട്ടത് വെറും അഞ്ചു ലക്ഷമാണ്. സ്വല്പം മാന്യത കാട്ടിയ എറണാകുളത്തെ എം.എസ്.സഹകരണ ലൈബ്രറി കേവലം ഏഴു ലക്ഷം രൂപക്ക് അതു കൈക്കലാക്കി. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിന് ഈ നഷ്ടക്കച്ചവടത്തിന് സമ്മതം നല്കേണ്ടി വന്നു." എഴുത്തുകാര് പേരും പെരുമയും നേടുന്നതിനൊടൊപ്പം സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും മറക്കാതിരിക്കുക. എഴുത്തുകാരുടെ ഉയര്ച്ചയില് അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെ അദൃശ്യ സ്പര്ശമുണ്ടെന്ന് ഓര്ക്കുക. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും എഴുത്തുകാരുടെ അനാഥമാകുന്ന കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാന് ഒരു സ്തുതിപാഠകനും ഉണ്ടായെന്ന് വരില്ല. 'വായുള്ള കുട്ടി ജീവിക്കും' എന്ന തത്വശാസ്ത്രം ഈ ലോകത്തില് പ്രായോഗികമല്ല.Sunday, March 1, 2009
പാര്ലമെന്റിലെ അവിസ്മരണീയ മുഹൂര്ത്തങ്ങള്-പി.ഡി.ടി.ആചാരി
(ലോകസഭാ സെക്രട്ടറി ജനറലാണ് ലേഖകന്. ഈ പദവിയിലെത്തിയ ആദ്യത്തെ മലയാളി) പാര്ലമെന്റിലെ ഉദ്യോഗത്തില് ഞാന് ചേരുന്നത് 1970-ലാണ്. മുപ്പത്തൊമ്പത് വര്ഷം. ഇന്ദിരാഗാന്ധി മുതല് ഡോ.മന്മോഹന് സിങ് വരെയുളള പ്രധാനമന്ത്രിമാര്. എത്രയോ ചരിത്രമുഹൂര്ത്തങ്ങള്. വ്യക്തിജീവിതത്തിലേക്കാള് ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലാണ് എനിക്ക് മറക്കാന് കഴിയാത്ത സംഭവങ്ങളിലേറെയും. അതിലേറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് 1971-ലെ ഇന്ത്യാ-പാക്ക് യുദ്ധമാണ്. ചങ്ങനാശേരി എന്.എസ്.എസ്. കോളേജില് നിന്ന് ബിരുദ പഠനം പൂര്ത്തിയാക്കി മധ്യപ്രദേശില്നിന്നു ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും ഡല്ഹിയില് നിന്നു നിയമബിരുദവുമെടുത്ത് പാര്ലമെന്റില് ചേര്ന്നതിന്റെ അടുത്ത വര്ഷം ഞാന് ഇന്റര്പ്രട്ടര് തസ്തികയിലാണ്. രാജ്യത്താകെ യുദ്ധത്തിന്റെ അലകള് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ സമയത്ത് പാര്ലമെന്റ് സമ്മേളനം നടക്കുകയാണ്. ഓരോ മണിക്കൂറിലും പ്രതിരോധമന്ത്രി ജഗജീവന് റാം സഭയിലെത്തി നമ്മുടെ സൈന്യത്തിന്റെ മുന്നേറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പുതിയ വിവരങ്ങള് അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.പ്രതിരോധമന്ത്രിയുടെ വരവ് സഭ വളരെ ആകാംക്ഷയോടെയാണു കാത്തിരുന്നത്. അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുമ്പോള് സഭയില് പരിപൂര്ണ നിശ്ശബ്ദത നിറയും. പുതിയ വിവരങ്ങളുമായി പ്രതിരോധമന്ത്രിയുടെ വരവുതന്നെ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കടന്നു വരുമ്പോള് എല്ലാ കണ്ണുകളും കാതുകളും അദ്ദേഹത്തിനു നേര്ക്ക് തിരിയും. സമ്മേളനത്തിനിടയില് പ്രതിരോധമന്ത്രി കടന്നു വന്നു. ഇന്ത്യന് സൈന്യം ധാക്കയിലേക്കു മുന്നേറുകയാണ് എന്നാണ് അദ്ദേഹം സഭയെ അറിയിച്ചത്. വീണ്ടും സമ്മേളനം തുടര്ന്നു. ഒരു മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും പ്രതിരോധമന്ത്രി കടന്നുവന്നു. അദ്ദേഹം ഇത്തവണ നേരെ പോയത് പ്രധാനമന്ത്രി ഇന്ദിരാഗന്ധിയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. അവര് തമ്മില് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നതു കണ്ടു. പിന്നീട് ഇന്ദിരാഗാന്ധി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു: ഇന്ത്യന് സൈന്യം ധാക്കയില് പാക്കിസ്ഥാന് സൈന്യത്തെ കീഴടക്കി. പാക് സേനാമേധാവി കീഴടങ്ങി!ആ രംഗത്തെക്കുറിച്ചോര്ക്കുമ്പോള് ഇപ്പോഴും രോമാഞ്ചമുണ്ടാകും. സഭയിലുണ്ടായിരുന്ന മുഴുവന് അംഗങ്ങളും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു കയ്യടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കടലാസുകളും മറ്റും അംഗങ്ങള് മുകളിലേക്കെറിഞ്ഞു. എല്ലാ അംഗങ്ങളും സ്വയം മറന്നു കരഭേരി മുഴക്കി. കരഘോഷത്തിനിടയില് ഭാരതമാതാ കീ ജയ് എന്ന വിളികള് ഉയര്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്ത്യന് ലോക്സഭയുടെ ചരിത്രത്തില് ഇതുപോലെ ഒരു ആഹ്ലാദപ്രകടനം അതിനു മുന്പോ പിന്പോ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ആ ചരിത്രമുഹൂര്ത്തത്തിനു സാക്ഷിയാകാന് കഴിഞ്ഞത് ജീവിതത്തിലെ ഒരു മഹാഭാഗ്യമായി ഞാന് കരുതുന്നു. മറക്കാന് കഴിയാത്ത മറ്റൊരു സംഭവം ഇന്ദിരാഗാന്ധിയെ സഭയില്നിന്നു പുറത്താക്കിയതാണ് . ഇന്ദിരാഗാന്ധിയെ പ്രിവിലിജ് കമ്മറ്റിയുടെ മുന്പാകെ വരുത്തി. അവകാശലംഘനം നടത്തിയെന്ന് ആരോപിച്ച് 1978 ഡിസംബര് 19-ന് ഇന്ദിരാഗാന്ധിയെ സഭയില് നിന്നു പുറത്താക്കി. അന്നു സി.എം.സ്റ്റീഫന് ആയിരുന്നു സഭയിലെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്.ഇന്ദിരയെ പുറത്താക്കിയെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള് സി.എം.സ്റ്റീഫന് ഒരു പ്രസംഗം നടത്തി. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ മനോഹരമായി പ്രയോഗിക്കാന് അറിയുന്ന നേതാവായിരുന്നു സ്റ്റീഫന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളും ശബ്ദവും എനിക്കിന്നും ഓര്മ്മയുണ്ട്. ടുഡേ യു ആര് ക്രൂസിഫയിങ് ഹെര്. ബട്ട് റിമംബര്, ക്രൂസിഫിക്ഷന് ഈസ് നോട്ട് ദ് എന്ഡ് ഓഫ് ദ് സ്റ്റോറി. ആഫ്റ്റര് ക്രൂസിഫിക്ഷന് ദെയര് വില്ബി റിസര്ക്ഷന്. ഷി വില് കംബാക്ക് ലൈക്ക് ലൈറ്റ്നിങ്. ഷി വില് കംബാക്ക് ലൈക്ക് റോര് ഓഫ് തണ്ടര് ( ഇന്നു നിങ്ങള് ഇന്ദിരയെ കുരിശില്ത്തറയ്ക്കുന്നു. പക്ഷെ, ഓര്ക്കുക, കുരിശുമരണം കൊണ്ടു കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല. കുരിശുമരണത്തിനുശേഷം ഉയര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പുണ്ടാകും. അവര് മിന്നല്പോലെ മടങ്ങി വരും. അവര് ഇടിമുഴക്കം പോലെ മടങ്ങി വരും...) അത് അങ്ങനെ സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തുവല്ലോ!
(മലയാള മനോരമ ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് 2009 ഫെബ്രുവരി 21)
Sunday, February 22, 2009
ചിയേഴ്സ്
പ്രധാന നിരത്തുവിട്ട് അയാള് ഇടവഴീലേക്കിറങ്ങി. മുനിഞ്ഞുകത്തുന്ന വഴിവിളക്കുകളുടെ പ്രകാശവും മങ്ങിയ നിലാവെളിച്ചവും ഇരുവശം ഇടതൂര്ന്ന കാട്ടുപോന്തകള് തടഞ്ഞുനിര്ത്തിയിരുന്നു
.
കറുത്തുനരച്ച ഇരുട്ട് ചുറ്റും കൂടുകെട്ടിയപ്പോഴും അയാള് ഭയന്നില്ല. അയാള് ഇരുട്ടിനെ സ്നേഹിക്കാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു-വെളിച്ചത്തെ ഭയക്കാനും. വീടുകളില് നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന അഴുക്കുവെള്ളം തളംകെട്ടി വഴിയാകെ വൃത്തികേടായി കിടന്നിരുന്നു. ചെളിയില് ചവിട്ടാതിരിക്കാന് കരിങ്കല് കഷ്ണങ്ങള് നിരത്തിയിരുന്നു. അതിലൂടെ ഒരു സര്ക്കസ് അഭ്യാസിയെപ്പോലെ ബാലന്സ് പിടിച്ച് ഓരോ അടിയും അളന്നുമുറിച്ച് അയാള് മുന്നോട്ടു നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിലടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ടേപ്പ് റെക്കോര്ഡറിന്റെ താളംതെറ്റിയ കരച്ചില് അയാളുടെ കാതില് തുളച്ചു കയറി. ഏതോ ഒരു മലയാള ഗാനത്തിന്റെ പാരഡികള്. ഗ്ലാസുകള് കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം. ഒപ്പം തെറിയും ചിരിയും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. "അവസാനത്തെ പെഗ്ഗുകൂടി കഴിഞ്ഞാല് റമ്മികളി നിര്ത്താം. അടുത്തത് അമ്പത്താറ്. ആര്ക്കെങ്കിലും വിരോധണ്ടെങ്കില് ഇപ്പോ പറയണം. ഏത്......" മേനോന്റെ കുഴഞ്ഞ ശബ്ദം. "നോ............" അതൊരു കോറസ്സായിരുന്നു. "അപ്പോള് എല്ലാവരുടേയും ആരോഗ്യത്തിനായി ഒരിക്കല് കൂടി ചിയേഴ്സ്." മേനോന്റെ ഉദാരമായ പ്രതികരണം. ചിയേഴ്സില് തുടങ്ങിയാല് ചിയേഴ്സില്ത്തന്നെ അവസാനിക്കണമെന്ന് മേനോന് പറയുന്നു. അടിപിടിയുണ്ടാകാം, കത്തിക്കുത്തുവരെ നടക്കാം. പക്ഷെ പിരിയുമ്പോള് എല്ലാവരും സുഹൃത്തുക്കളായി വേണം പിരിയാന്. ഇതാണ് ശ്രീമാന് മേനോന്റെ നിലപാട്. ഇത്തരത്തില് എത്രയോപുതുപുത്തന് ആശയങ്ങള് അവതരിപ്പിക്കാന് മേനോന് ബഹുകേമനാണ്. മേനൊനന് സുഹൃത്തുക്കള്ക്ക് പഞ്ഞമില്ല. എത്രയോ പേര്. പലതട്ടിലായിട്ടുള്ളവര്. മാസത്തില് ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് ചിയേഴ്സ് പാര്ട്ടികളെങ്കിലും സംഘടിപ്പിക്കണമെന്ന് മേനോന് നിര്ബന്ധമാണ്. പുതിയ ഡ്രസ്സിന്റെ വകയില്, പുതിയ ജോലി കിട്ടിയാല്, നവ ദമ്പതികള്ക്ക് നന്മകള് നേരാന്, സുഹൃത്തുക്കള്ക്ക് ജന്മദിനമാശംസിക്കാന്, വീടിന്റെ കുടിയിരിക്കല്. മേനോന്റെ ഈ പട്ടിക നീളുകയാണ്. ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കില് വെറുമൊരു ഗെറ്റ് റ്റുഗെദര് പാര്ട്ടി. ഇതൊന്നും സഹിക്കാനാവാതെ മേനോന്റെ ഭാര്യ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നാണ് ജനസംസാരം. ആ വകയിലും മേനോന് പാര്ട്ടി നടത്തിയെന്ന് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കള് സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു നടക്കുന്നു.പുതിയ ജോലി കിട്ടിയപ്പോള് അയാളോട് ഒരു പാര്ട്ടി കൊടുക്കാന് മേനോന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. കാശ് കൊടുത്താല് മതി. ബാക്കി കാര്യം മേനോന് നോക്കിക്കൊള്ളും. അയാള് വഴങ്ങിയില്ല. മേനോന് പരിഭവിച്ചു. ദേഷ്യപ്പെട്ടു. പിന്നെ തെറി പറഞ്ഞു. ഒടുവില് ഉപദേശത്തോടെ മേനോന് പറഞ്ഞു " എടോ, താന് ചെറുപ്പമല്ലേ. സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കാന് പഠിക്കണം. കാശ് ചെലവഴിച്ച് എന്ജോയ് ചെയ്യടോ. ഈ സുഖോന്നും പിന്നെ കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല. അപ്പൊപ്പൊ ചെയ്യെണ്ട്ത് അപ്പൊപ്പൊ ചെയ്യാ." തിരിച്ച് മേനോനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എല്ലാം കേട്ടു. കാരണം ആരുടേയും സഹജമായ സ്വഭാവം മാറ്റാന് പറ്റുന്ന ഒന്നല്ല. ഇപ്പോള് മുറിയില് കടന്നാല് ഒരേറ്റുമുട്ടല് അനിവാര്യമാകുമെന്ന് അയാള്ക്കറിയാം. രാമേട്ടന്റെ മുറിയില് പോയാലോ? ഈ സമയത്തൊന്നും രാമേട്ടന് കിടക്കാന് സാധ്യതയില്ല. രാത്രി ഏറെ വൈകുന്നതുവരെ രാമേട്ടന് എന്തെങ്കിലും വായിചുകൊണ്ടിരിക്കും. അയാളുടെ ഏക രക്ഷാമാര്ഗ്ഗവും രാമേട്ടനാണ്. എന്നുവെച്ച് രാമേട്ടനെ എല്ലായെപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതും ശരിയല്ല. രാമേട്ടന് ഒന്നും തോന്നില്ലായിരിക്കാം. അതാണ് രാമേട്ടന്റെ പ്രകൃതം. ഇരുട്ടിന്റെ സാന്ദ്രത കൂടിയിരിക്കുന്നു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അയാള് ആലോചനയിലാണ്ടു. പരിസരമാകെ കറുത്ത കട്ടിയുള്ള ഇരുട്ട്. കറുകറുത്ത രാത്രി. ഇരുണ്ട മേഘങ്ങള്. മങ്ങിയ നക്ഷത്രങ്ങള് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന ആകാശം. ഇരുട്ടിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കാറ്റ് അലറി ആഞ്ഞു വീശി. ഇരുട്ടിന്റെ ഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് അയാളുടെ അരികിലൂടെ കടന്നു പോയി. അയാള് കാതോര്ത്തു. കേള്ക്കാന് ഇമ്പമുള്ള അമ്മയുടെ സ്വരം. അമ്മ ശ്ലോകം ചൊല്ലുകയാണ്-
.
കറുത്തുനരച്ച ഇരുട്ട് ചുറ്റും കൂടുകെട്ടിയപ്പോഴും അയാള് ഭയന്നില്ല. അയാള് ഇരുട്ടിനെ സ്നേഹിക്കാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു-വെളിച്ചത്തെ ഭയക്കാനും. വീടുകളില് നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന അഴുക്കുവെള്ളം തളംകെട്ടി വഴിയാകെ വൃത്തികേടായി കിടന്നിരുന്നു. ചെളിയില് ചവിട്ടാതിരിക്കാന് കരിങ്കല് കഷ്ണങ്ങള് നിരത്തിയിരുന്നു. അതിലൂടെ ഒരു സര്ക്കസ് അഭ്യാസിയെപ്പോലെ ബാലന്സ് പിടിച്ച് ഓരോ അടിയും അളന്നുമുറിച്ച് അയാള് മുന്നോട്ടു നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിലടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ടേപ്പ് റെക്കോര്ഡറിന്റെ താളംതെറ്റിയ കരച്ചില് അയാളുടെ കാതില് തുളച്ചു കയറി. ഏതോ ഒരു മലയാള ഗാനത്തിന്റെ പാരഡികള്. ഗ്ലാസുകള് കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം. ഒപ്പം തെറിയും ചിരിയും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. "അവസാനത്തെ പെഗ്ഗുകൂടി കഴിഞ്ഞാല് റമ്മികളി നിര്ത്താം. അടുത്തത് അമ്പത്താറ്. ആര്ക്കെങ്കിലും വിരോധണ്ടെങ്കില് ഇപ്പോ പറയണം. ഏത്......" മേനോന്റെ കുഴഞ്ഞ ശബ്ദം. "നോ............" അതൊരു കോറസ്സായിരുന്നു. "അപ്പോള് എല്ലാവരുടേയും ആരോഗ്യത്തിനായി ഒരിക്കല് കൂടി ചിയേഴ്സ്." മേനോന്റെ ഉദാരമായ പ്രതികരണം. ചിയേഴ്സില് തുടങ്ങിയാല് ചിയേഴ്സില്ത്തന്നെ അവസാനിക്കണമെന്ന് മേനോന് പറയുന്നു. അടിപിടിയുണ്ടാകാം, കത്തിക്കുത്തുവരെ നടക്കാം. പക്ഷെ പിരിയുമ്പോള് എല്ലാവരും സുഹൃത്തുക്കളായി വേണം പിരിയാന്. ഇതാണ് ശ്രീമാന് മേനോന്റെ നിലപാട്. ഇത്തരത്തില് എത്രയോപുതുപുത്തന് ആശയങ്ങള് അവതരിപ്പിക്കാന് മേനോന് ബഹുകേമനാണ്. മേനൊനന് സുഹൃത്തുക്കള്ക്ക് പഞ്ഞമില്ല. എത്രയോ പേര്. പലതട്ടിലായിട്ടുള്ളവര്. മാസത്തില് ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് ചിയേഴ്സ് പാര്ട്ടികളെങ്കിലും സംഘടിപ്പിക്കണമെന്ന് മേനോന് നിര്ബന്ധമാണ്. പുതിയ ഡ്രസ്സിന്റെ വകയില്, പുതിയ ജോലി കിട്ടിയാല്, നവ ദമ്പതികള്ക്ക് നന്മകള് നേരാന്, സുഹൃത്തുക്കള്ക്ക് ജന്മദിനമാശംസിക്കാന്, വീടിന്റെ കുടിയിരിക്കല്. മേനോന്റെ ഈ പട്ടിക നീളുകയാണ്. ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കില് വെറുമൊരു ഗെറ്റ് റ്റുഗെദര് പാര്ട്ടി. ഇതൊന്നും സഹിക്കാനാവാതെ മേനോന്റെ ഭാര്യ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നാണ് ജനസംസാരം. ആ വകയിലും മേനോന് പാര്ട്ടി നടത്തിയെന്ന് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കള് സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു നടക്കുന്നു.പുതിയ ജോലി കിട്ടിയപ്പോള് അയാളോട് ഒരു പാര്ട്ടി കൊടുക്കാന് മേനോന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. കാശ് കൊടുത്താല് മതി. ബാക്കി കാര്യം മേനോന് നോക്കിക്കൊള്ളും. അയാള് വഴങ്ങിയില്ല. മേനോന് പരിഭവിച്ചു. ദേഷ്യപ്പെട്ടു. പിന്നെ തെറി പറഞ്ഞു. ഒടുവില് ഉപദേശത്തോടെ മേനോന് പറഞ്ഞു " എടോ, താന് ചെറുപ്പമല്ലേ. സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കാന് പഠിക്കണം. കാശ് ചെലവഴിച്ച് എന്ജോയ് ചെയ്യടോ. ഈ സുഖോന്നും പിന്നെ കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല. അപ്പൊപ്പൊ ചെയ്യെണ്ട്ത് അപ്പൊപ്പൊ ചെയ്യാ." തിരിച്ച് മേനോനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എല്ലാം കേട്ടു. കാരണം ആരുടേയും സഹജമായ സ്വഭാവം മാറ്റാന് പറ്റുന്ന ഒന്നല്ല. ഇപ്പോള് മുറിയില് കടന്നാല് ഒരേറ്റുമുട്ടല് അനിവാര്യമാകുമെന്ന് അയാള്ക്കറിയാം. രാമേട്ടന്റെ മുറിയില് പോയാലോ? ഈ സമയത്തൊന്നും രാമേട്ടന് കിടക്കാന് സാധ്യതയില്ല. രാത്രി ഏറെ വൈകുന്നതുവരെ രാമേട്ടന് എന്തെങ്കിലും വായിചുകൊണ്ടിരിക്കും. അയാളുടെ ഏക രക്ഷാമാര്ഗ്ഗവും രാമേട്ടനാണ്. എന്നുവെച്ച് രാമേട്ടനെ എല്ലായെപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതും ശരിയല്ല. രാമേട്ടന് ഒന്നും തോന്നില്ലായിരിക്കാം. അതാണ് രാമേട്ടന്റെ പ്രകൃതം. ഇരുട്ടിന്റെ സാന്ദ്രത കൂടിയിരിക്കുന്നു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അയാള് ആലോചനയിലാണ്ടു. പരിസരമാകെ കറുത്ത കട്ടിയുള്ള ഇരുട്ട്. കറുകറുത്ത രാത്രി. ഇരുണ്ട മേഘങ്ങള്. മങ്ങിയ നക്ഷത്രങ്ങള് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന ആകാശം. ഇരുട്ടിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കാറ്റ് അലറി ആഞ്ഞു വീശി. ഇരുട്ടിന്റെ ഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് അയാളുടെ അരികിലൂടെ കടന്നു പോയി. അയാള് കാതോര്ത്തു. കേള്ക്കാന് ഇമ്പമുള്ള അമ്മയുടെ സ്വരം. അമ്മ ശ്ലോകം ചൊല്ലുകയാണ്-
കര് മ്മണൈവ ഹി സംസിദ്ധി- മാസ്ഥിതാ ജനകാ ദയ: ലോക സംഗ്രഹ മേ വാപിസം പശ്യന് കര്ത്തു മര്ഹസി
കാറ്റു വീണ്ടും ശക്തിയായി വീശിത്തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ ഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് അയാളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. അയാള് ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി. എവിടെയോ തെളിഞ്ഞൊരു നക്ഷത്രം അയാള്ക്ക് നേരെ പുഞ്ചിരിച്ചു. " കുട്ടാ, വാശി പിടിക്കരുതെന്ന് അമ്മ എപ്പഴും പറയാറില്ലേ. ഓരോരുത്തര്ക്കും ഓരോ വഴികളില്ലേ മോനെ. നിനക്ക് ആരേയും കൈ പിടിച്ചു നടത്താന് കഴിയില്ല. എല്ലാവരും സ്വയം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ മാത്രെ നടക്കൂ. കാറ്റടങ്ങി. അമ്മയുടെ ഗന്ധം അയാളെ തലോടി. അയാള് പറഞ്ഞു - സ്വസ്തി-സ്വസ്തി-സ്വസ്തിSaturday, February 21, 2009
പറുദീസയിലേക്കൊരു മടക്കയാത്ര
നമ്മള്.......
എല്ലാം സ്വയം സ്വകാര്യമായാസ്വദിക്കും മറ്റുളളവരെ വിലക്കും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ സ്പര്ദ്ധയാല് സ്വയം നശിക്കുന്ന വൃത്തികേടുകളായി നാം..... ലൈംഗികത നമുക്ക് പാപമായി, നഗ്നത നമുക്ക് അശ്ലീലമായി വിലങ്ങിട്ട കാമം വിസ്ഫോടനമായി പീഡനം നമുക്ക് മുഖമുദ്രയായി, ആണും പെണ്ണും ശത്രുക്കളായി മനുഷ്യര് കപടതയുടെ കൂടാരങ്ങളായി. അസ്വസ്ത കളിലുഴലുന്ന അരക്ഷിതമായ ജീവിതങ്ങള് അശാന്തിയുടെ നിശ്വാസങ്ങളായി! പറുദീസയിലെ ഏദന്തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇനിയൊരു മടക്കയാത്ര എന്ന്...?(മംഗളം വാരിക 2009 മാര്ച്ച് 02 - ജേക്കബ് ജോണ്, C No:144,central prison, pujappura,thiruvanandapuram-12)
Friday, February 20, 2009
ഹരിതഗൃഹ പ്രഭാവം
റീസൈക്കിള് ചെയ്ത വസ്തുക്കള് മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് 1.60 ലക്ഷം രൂപയ്ക്ക് ഭാവനയില് വിരിഞ്ഞ വിട് പണിത ഒരു റിട്ടയേര്ഡ് എഞ്ചിനീയറുടെ അനുഭവങ്ങള്
മരങ്ങള് വരിയായി ചേരുന്നതിനൊടുവില് ബാംഗലൂരുവിലെ ആര്.റ്റി.നഗറിലെ ഡബില് റോഡില് ഒരു വീടുണ്ട്. കല്ചുമരുകളും വെള്ളച്ചായമടിച്ച മരഗേറ്റും ഭംഗിപകരുന്ന ഒന്ന്. കയറുകൊണ്ട് 63 എന്ന നമ്പര് അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഈ കെട്ടിടം ആര്.വിശ്വമൂര്ത്തിയുടെ തോറോ എന്ന വിടാണ്. ഇത് ഇവിടത്തെ മനോഹരമായ വീടുകളില് ഒന്ന് മാത്രമാണെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടുന്നവര്ക്ക് തെറ്റി. ഈ വീടിന്റെ മൂക്കും മൂലയും വരെ റീസൈക്കിള് ചെയ്ത വസ്തുക്കളും1.60 ലക്ഷം രൂപയും ഉപയോഗിച്ച് വിശ്വമൂര്ത്തി പണിതെടുത്തതാണ്. ഉദാഹരണത്തിനായി ടെറസിലേക്ക് കയറുന്ന ഗോവണിയുടെ കാര്യം തന്നെയെടുക്കാം. പടികള് റീസൈക്കിള് ചെയ്ത കല്ലിന്റെ സ്ലാബുകളാണ്. റെയിലിങ്ങിനും ബാനിസ്റ്ററിനും സ്ക്രാപ് ട്യൂബുകളും പച്ച നിറത്തിലുളള പഴയ ഗാര്ഡന് ഹോസുമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. പണത്തിന്റെ കുറവും തന്റേതായ വിശ്വാസങ്ങളുമാണ് വിശ്വമൂര്ത്തിയെ ഈ പ്രത്യേകതകള് നിറഞ്ഞ വീടിന്റെ നിര്മ്മിതിയിലേക്ക് എത്തിച്ചെത്. എച്ച്.എം.ടി കമ്പനിയില് മെക്കാനിക്കല് എഞ്ചിനീയറായിരുന്ന വിശ്വമൂര്ത്തി 1975ല് 13,500 രൂപയ്ക്കാണ് ഈ സ്ഥലം വാങ്ങിയത്. മൂന്നു പെണ്മക്കളെ കെട്ടിച്ചയച്ചതോടെ കൈയിലെ സമ്പാദ്യം തീര്ന്ന അദ്ദേഹം, വാങ്ങിയ ഭൂമിയില് മരങ്ങള് നട്ടുവളര്ത്തി. പ്രമുഖ അമേരിക്കന് എഴുത്തുകാരനും ചിന്തകനുമായ ഹെന്ട്രി ഡേവിഡ് തോറോയോടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രകൃതി ചിന്തകളോടും താല്പര്യം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരു തോറോ ഫൊണ്ടേഷന് നഗരത്തില് തുടങ്ങി. തോറോയുടെ ആശയങ്ങള്ക്ക് ഐക്യദാര്ഡ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഈ വീട് പണിതത് ആകസ്മികമായാണ്. 1981-ല് ഒരു ദിവസം വശ്വമൂര്ത്തി ഓഫിസിലിരിക്കുമ്പോള് കല്ലുകള് കയറ്റിയ ട്രക്കുകള് വഴിയിലൂടെ പോകുന്നതു കണ്ടു. അന്വേഷണത്തില് തിരുവിതാംകൂര് രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരം പൊളിച്ച് നീക്കുന്ന കല്ലുകളാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അതിന്റെ കോണ്ട്രാക്റ്ററില് നിന്ന് 30 പൈസ വെച്ച് 14 ട്രക്ക് നിറയെ കല്ലുകള് അദ്ദേഹം വാങ്ങി. ആ സ്ലാബുപയോഗിച്ച് തന്റെ വീടെന്ന ഭാവനയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ജീവന് നല്കിയതിനിപ്പോള് രണ്ടു ദശാബ്ദം പഴക്കമായിരിക്കുന്നു. വീടിന് അനുയോജ്യമായ വാതിലുകളും ജനാലകളും നിര്മ്മിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത പ്രശ്നം. 1980-കളില് എച്ച്.എം.ടി വാച്ചുകള് പല രാജ്യത്തു നിന്നായാണ് വന്നിരുന്നത്. അവയെല്ലാം പൊതിഞ്ഞു വന്ന പെട്ടികള് കമ്പനി വളപ്പില് തന്നെ കെട്ടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയാണ് വാതിലിനും ജനലിനും പുറമെ വീടിന്റെ ഉള്ത്തളങ്ങളില് അലമാരയ്ക്ക് കതകായും ബുക്ക് ഷെല്ഫുകളായും രൂപം മാറിയത്. കാര് വിന്ഡോയും പെട്ടിയും ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു ടീപോയും ഇവിടുണ്ട്. ട്രെപീസിയം ആകൃതിയിലുള്ള ഇവിടുത്തെ ജനാലകള് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത കാര് വിന്ഡോകള് ആണ് . വ്യത്യസ്തത ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോടായി, അതിനായി "നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടത് അല്പം ഭാവന മാത്രമാണ്" എന്നാണ് വിശ്വമൂര്ത്തിക്ക് പറയാനുള്ളത്.( സ്വാഗത സെന്, ഇന്ത്യാടുഡേ മലയാളം - ഫെബ്രുവരി 18, 2009)
Thursday, February 19, 2009
ഉണ്ണി എന്ന നടന്
മീനാക്ഷി ഒരു ആണ്കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ച ദിവസം. ആറ്റുനോറ്റ് ഉണ്ടായ ഉണ്ണിയാണ്. കുടുംബത്തില് എല്ലാവരും ആഹ്ലാദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ സമയത്തു പടിപ്പുര വാതില് കടന്ന് ഒരു സന്ന്യാസി നടന്നു വരുന്നു. കാഴ്ചയില് ഒരു സിദ്ധന്റെ ലക്ഷണമുണ്ട്.
ഉമ്മറത്തുവന്ന ഉടനെ കാരണവര് ചോദിച്ചു, "എവിടെനിന്നു വരുന്നു?" "ഉജ്ജനിയില്നിന്നാണ്" "ഫലം പറയാമോ?" "പറയാം" കാരണവര് ഒരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടു ചോദിച്ചു, "ഇവിടെ ഒരു ഉണ്ണി പിറന്നിരിക്കുന്നു. മുതിര്ന്നാല് ഉണ്ണി ആരായിത്തീരും." സന്ന്യാസി എന്തൊക്കെയോ മനസ്സില് കണക്കുകൂട്ടി. ഉള്ക്കണ്ണുകൊണ്ട് എല്ലാം കാണുന്ന പ്രതീതി. "സംശയം വേണ്ട. ഉണ്ണി ഒരു നല്ല അഭിനേതാവാകും.""അഭിനേതാവോ? എന്നുവച്ചാല്?""നടന്"കാരണവര്ക്ക് ഒട്ടും തൃപ്തി തോന്നിയില്ല. അതിനാല് സന്ന്യാസിക്കു വലിയ സമ്മാനങ്ങളൊന്നും കൊടുത്തതുമില്ല. സന്ന്യാസി പോയശേഷം കാരണവര് ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങളെല്ലാം മറ്റുള്ളവരോടു പറഞ്ഞു. ഉണ്ണീ കഥകളി നടന് ആകാനാണു സാദ്ധ്യത! അല്ലെങ്കില് ഓട്ടംതുള്ളല്കാരനാകും. ചാക്യാര്കൂത്തോ പാഠകമോ? ഇതൊന്നുമല്ലെങ്കില് വല്ല നാടകങ്ങളിലും അഭിനയിക്കാന് ആയിരിക്കുമോ യോഗം? ഉണ്ണി വളര്ന്നു. പഠിക്കാന് ആ കുട്ടി മിടുക്കന് ആയിരുന്നു. ഉണ്ണിക്ക് ഒരു കാര്യത്തില് മാത്രം താത്പര്യമില്ല. അഭിനയിക്കുന്ന കാര്യത്തില്. കലാപ്രവര്ത്തനങ്ങള് ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ണിക്കില്ല. എപ്പോഴും നല്ല മാര്ക്കോടു കൂടി ഉണ്ണി പാസ്സായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മുതിര്ന്നതോടെ സിദ്ധന് പറഞ്ഞ കാര്യം ഉണ്ണിയുടെ കാതിലുമെത്തി. താന് ഒരുനടനായിപ്പോകുമോ എന്ന് ഉണ്ണിയും സംശയിച്ചു. എന്നാല് പ്രതീക്ഷിച്ചതു സംഭവിച്ചില്ല. സ്കൂളില് കുട്ടികള് നാടകമവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഉണ്ണിയ്ക്കാകട്ടെ അഭിനയവാസനയില്ല. നാടകങ്ങള് കാണാനൊന്നും ആ കുട്ടിക്കു കമ്പം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനിടയില് ഗ്രാമത്തിലെ ടാക്കീസില് സിനിമകള് വന്നു. ഉണ്ണി അഭിനേതാവായില്ല. ടെലിവിഷന് വന്നു. അതില് മുഖം കാണിച്ചില്ല, എന്നുമാത്രമല്ല, ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാന് പോലും ഉണ്ണിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. ഉണ്ണീ പരീക്ഷകളൊക്കെ പാസ്സായി വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി. ഉദ്യോഗത്തില് വിജയിക്കുകതന്നെ ചെയ്തു. കീര്ത്തിമാനായി. വിവാഹം കഴിച്ചു. വൈവാഹിക ജീവിതത്തിലും ഉണ്ണീ വിജയിച്ചു. തൊടുന്നതെല്ലാം പൊന്ന് എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ഉണ്ണിയുടെ ജീവിതം. ഉണ്ണിക്ക് മക്കളുണ്ടായി. അവര് വിവാഹിതരായി.ഒടുവില് ഒരു ദിവസം ഉണ്ണി സന്ന്യാസം സ്വീകരിച്ചു.സന്ന്യാസദീക്ഷയുടെ ചടങ്ങുകള് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ പടിവാതില് കടന്ന് ഒരു വൃദ്ധസന്ന്യാസി അവിടെ വന്നു. ആരും അദ്ദേഹത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ഉണ്ണി ഭൂജാതനായ ദിവസം വീട്ടില് വന്ന സന്ന്യാസിയായിരുന്നു അത്. പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള് കൂടിനില്ക്കുന്നവര് വൃദ്ധസന്ന്യാസിയോടു ചോദിച്ചു- "താങ്കളുടെ പ്രവചനം തെറ്റി. ഉണ്ണി പലതും ആയി. നടന് മാത്രം ആയില്ല." "ഉണ്ണി നടന് മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ജീവിതത്തില് ഇത്രയേറെ വിജയിച്ചത്. ജീവിതത്തെ ഒരു നാടകമായി ഉണ്ണി കണ്ടു. മകന്, വിദ്യാര്ത്ഥി, ഉദ്യോഗസ്ഥന്, ഭര്ത്താവ്, പിതാവ് എന്നീ റോളുകളില് വളരെ തന്മയത്വത്തോടുകൂടി ഉണ്ണി അഭിനയിച്ചു. അവനവന് ആരാണെന്ന സ്വത്വം നിലനിര്ത്തി അഭിനേതാവായതുകൊണ്ടു ഉണ്ണി പ്രിയങ്കരനായി. ഇപ്പോള്, സന്ന്യാസിയായിരിക്കുന്നു. ഒരു നല്ല നടന് ഇങ്ങനെയാകണം." നടനാകുക എന്നതിന്റെ ആന്തരീകാര്ത്ഥം അവിടെകൂടിനിന്നവര്ക്ക് വ്യക്തമായി. നല്ല നടനായി മാറാന് കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നു പലരും ദു:ഖം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ജീവിതനാടകത്തില് നന്നായി അഭിനയിക്കണം.( മാതൃവാണി, സെപ്തംബര്, 2008 - പി.ആര്.നാഥന്)
Subscribe to:
Posts (Atom)